Vogelen op Wieringen

Vorige week logeerden enthousiaste vogelaars bij ons in Villa Nieuwland. Terwijl ik zoiets had van: “Kom nou thuis, genieten van jullie mooie kamer Zeezoen”, waren zij ondanks het koude weer constant buiten. Vandaag werden wij verrast door hun dagboek waaruit wij mogen publiceren. Dat verklaarde alles.

Share

Terug naar Wieringen

In 1990 verhuisden wij naar Wieringen. Ons huis stond aan de rand van een nieuwbouwwijkje in Westerland en wij hadden uitzicht op een glooiend weiland, niet ver van De Haukes en het Amstelmeer. In de zomer graasden schapen langs de tuin, in de winter stond de sneeuw metershoog tegen het huis. We woonden er heerlijk, hadden vaak familie en bekenden uit de Randstad te logeren, met wie we steevast over het eiland toerden. Vijf jaar later verlieten wij het eiland weer, we gingen terug naar de Randstad, in verband met ons werk. Wieringen werd een goede herinnering, waar we soms langsreden op weg naar de afsluitdijk, maar nooit meer kwamen.
18 jaar later besloten wij in een opwelling een lang weekend naar Wieringen te gaan. Het was een prima tijd om vogels te kijken. Had ik niet onlangs gelezen dat er een nieuwe bed en breakfast was geopend op Oosterland, met uitzicht op de Waddenzee?

16 maart 2013


Bepakt en bezakt met kijkers, telescoop, gidsen, opschrijfboekjes en proviand reden we naar het eiland. Eerst naar de jachthaven bij Den Oever. Daar we werden verwelkomd door een drietal witte kwikstaarten bij een veldje en een roodborsttapuit op een hek. Bij de jachthaven zwommen honderden kuif- en tafeleenden, maar ook een stelletje dodaars, veel baltsende futen en behoorlijk wat middelste en grote zaakbekken. Een mijnheer vertelde dat bij het sluisje een ijsvogel zat. Toen wij daar gingen kijken, was deze vertrokken, maar we zagen wel een gaai. Bij de sluizen zwommen nonnetjes. Daarna gingen we naar het Robbenoordbos. In de Wielen bivakkeerden duizenden kuifeenden en op de natte velden zagen we lepelaars en een grote zilverreiger.
In Villa Nieuwland werden we hartelijk ontvangen door Martine en haar man. Martine bracht ons een grote pot thee met koekjes. We vonden de villa prachtig, met de sfeer van de jaren 20 en voorzien van alle hedendaagse gemakken. Alles stijlvol en verzorgd.
Toen wij op Wieringen woonden, hebben we het Museum Jan Lont nooit bezocht. Nu als toerist, stond een bezoekje aan de oude boerderij hoog op het to do lijstje. We waren net op tijd voor de rondleiding. De boerderij was niet lang geleden opgeknapt en in oude stijl (her-) ingericht. We kregen een prima beeld van het leven vroeger op het eiland. Van hoe de eilanders van een beetje boeren, kaas maken, handeltjes drijven, vissen en jagen de touwtjes aan elkaar moesten knopen. Met een bakje Wieringer boontjes en een DVD met interviews door Jan Wolkers met eilanders vertrokken we.
Martine had die avond voor ons een tafeltje gereserveerd in restaurant Basalt, in de vissershaven van Den Oever. Daar hebben we heerlijk gegeten.

17 maart 2013


Martine verraste ons bij het ontbijt met onder meer zelfgebakken, nog warm brood, gekookte eitjes en vers geperst sap. We hadden overigens heerlijk geslapen en lang gedoucht.
Als eerste reden we naar het gehucht Vatrop. Daar liggen, achter de dijk, poeltjes en daar waren voornamelijk bergeenden, wilde eenden en smienten. Tussen het riet een kleine zilverreiger. Vanuit de begroeiing kwamen putters en een vroege fitis, en op de paaltjes alweer roodborsttapuiten. De meeuwen om ons heen bleken stormmeeuwen te zijn en geen zilvermeeuwen, zoals we in eerste instantie dachten.
Het was koud maar droog, en de maartse wind striemde in ons gezicht toen we in de haven liepen. Tussen de vissersschepen door zwom een zeehond, hij voelde zich kiplekker en maakte een vrolijke indruk. We gingen naar de dijk waar vele smienten met wat wintertalingen schuilden. De gele koppen van de smienten en het groen van de talingen leken wel juweeltjes. Sommige eenden dreven een beetje, de meeste sliepen wat. Op het wad achter de dijk duizenden vogels. Een indrukwekkend gezicht hoe zwermen zwarte puntjes sierlijk door de lucht bewogen: omhoog en omlaag vlogen, halve cirkels maakten en uiteindelijk neerploften op het wad. Veel drieteenstrandlopers, tureluurs, wulpen en scholeksters. Verderop warmden twee kuifaalschovers zich in een dun spoortje zonlicht, met de vleugels gespreid, op basaltblokken.
Na een kopje koffie reden we via het Robbenoordbos (een stuk of 6 watersnippen bij de vogelkijkhut) naar de Wieringermeer en kwamen uiteindelijk bij De Haukes uit. In de jachthaven krakeenden, in het weiland achter de haven landden honderden brandganzen, niet ver van een groep rotganzen. Ze kekkerden onophoudelijk. Laatste stop vandaag was het Balgzand. Daarna keerden we terug naar Villa Nieuwland. Martine had die avond een tafel voor ons gereserveerd in Eterij Ungder de Kukel in Hippolytushoef. Prima eten en een vriendelijke bediening.

18 maart 2013


We ontbeten in onze kamer Zeezoen met prachtig uitzicht op het wad. Vandaag zouden we nog even rondrijden op het eiland en niet te laat terug gaan naar Zoetermeer. We namen afscheid van Martine en zegden haar een kopie van ons dagboek toe.
Het werd roofvogeldag. Bij de villa vloog een buizerd op en we zagen snel daarna twee torenvalken. Onderweg langs de Gemenelandsweg zagen we een opvallend lichte buizerd, hij zat rechtop op een struikje, zijn borstband goed zichtbaar. Plotseling vloog in mijn kijkerbeeld een vogel onstuimig over: een sperwer met een donkere rug, een gebandeerde staart en een prooi in de poot. Ze stortte zich op een paaltje een ging hartstochtelijk plukken. Na een tijdje vloog ze zigzaggend, laag bij de grond weg de begroeiing in. Wat een mooi gezicht!
Bij het Normerven ontdekten we pijlstaarten. Het was koud en het voelde alsof je oren van je hoofd zouden vriezen. De vogelschuilplaats beschermde nauwelijks tegen de wind. Op het wad verschillende, uitzonderlijk grote groepen wulpen (500 of meer), met daartussen bergeenden. Verderop, op zee, nadert een vliegende groep rotganzen. We besloten terug te gaan naar de auto,toen we op de basaltblokken van de waterkering een witte vogel zagen. Wij richtten de telescoop erop en zagen een slechtvalk, en enkele meters verder een tweede. De streepjes op de witte buiken en de baardstrepen waren goed te onderscheiden. De valken waren alert, keken rond, maar bleven ondanks al het lekkers zich heen, op hun plek.
Wij besloten niet op onze plek te blijven, inmiddels was het bij 14.00 uur en ons oorspronkelijke plan om via Callantsoog (het Zwanenwater) terug te rijden, schrapten wij. We moesten nog lunchen en we mochten niet te laat thuis zijn. Zo verlieten wij Wieringen met het voornemen om over niet al te lange tijd weer terug te komen.
Dick Ooms en Karin Westenbroek

Martine van Soolingen

Martine van Soolingen

Korte bio o.a: Martine is eigenaresse van bed & breakfast Villa Nieuwland in Den Oever op het voormalige Waddeneiland Wieringen.
Reageren: e-mail